In de nacht van drie op vier oktober

nam ik je waar

Je vloog zo laag

dat ik je kon grijpen

 

Drie whiskies lang probeerde je vergeefs

je hitteschild te koelen

 

Terwijl ik zoetpratend naderde

viel je radar uit

en begonnen al je boordinstrumenten

te flikkeren

 

Ik sloeg toe

voor je opnieuw controle kreeg

over je zwalpend toestel,

dwong je met zachte hand te landen

op mijn bed van vers gestreken lakens

 

Eén voor één doofden je lichten

brandden je weerstanden door

maar nergens in die kleurige bedrading

vond ik je:

 

Je bleef verscholen