Heavy verse
Het is niet echt goed Nederlands, maar als je een hoofdstuk "Light verse' op je website zet, dan is het niet meer dan logisch om de meer serieuze gedichten onder de titel "Heavy verse" te plaatsen. Hierna volgen dus enkele gedichten die ik in een mindere light mood heb geschreven...
Enkele gedichten
Sonnet 116
Waar ziel aan ziel zich in het huwelijk bindt
Zwijgt elk bezwaar; het mag geen liefde heten
Als zij verkeert waar zij verandering vindt
En willoos wijkt waar zij wordt heengedreven.
O nee, zij is de ster aan ‘t firmament
Die onbewogen neerziet op tempeesten.
De baak waarnaar ‘t verloren schip zich wendt;
Haar hoogte kenbaar, haar waarde ongemeten.
Zij duldt van tijd geen dwang, zelfs als zijn zeis
De jeugd en glans rooft van haar lippenrood:
Tijd deert geen liefde op zijn korte reis
En heeft geen vat op haar tot aan de dood.
Zo er bewijs is dat ik dwaal hierin
Dan schreef ik niets, en werd er nooit bemind.
Vertaling van Sonnet 116 van Shakespeare
Sta niet huilend voor mijn graf
Sta niet huilend voor mijn graf,
Ik ben er niet, ik slaap er niet.
Ik ben de zucht in duizend winden,
Ik ben de zachte sneeuw die valt.
Ik ben de zoete herfstregen
Ik ben de rijpe tarwe in de velden.
Ik ben de stilte van de ochtend,
Ik ben in de gracieuze vlucht
van buitelende vogels,
Ik ben de glans van de sterren in de nacht.
Ik ben in elke bloem die bloeit,
Ik ben in een rustige plaats.
Ik ben in elke vogel die zingt,
Ik ben in elk mooi ding.
Sta niet huilend voor mijn graf,
Ik ben er niet. Ik leef nog steeds.
Vertaling van Do not stand at my grave and weep'
toegeschreven aan Mary Elizabeth Frye
Cocon
In je cocon als onberoerd van vele vragen
slaapdronken wiegend in de armen van de dood
nog mooi steeds met je haren zacht
om je wasbleke gelaat
verglijd je langzaam in zijn koele schoot
Versluierd in je ogen die me eens zoveel bewaarden
rust je nu verstild in je gebaren
alsof nooit je lichaam me had toebehoord
verlaat je me
berustend, zonder zelfs een laatste woord
Een laatste woord!
De bruidegom die je nu draagt
behaagt je meer want in je glimlach
ligt verlangen naar zijn koele hand
Treur niet meer, fluistert je lach,
ik ben niet dit albasten kleed
ik ben de vlinder in het verre land
In elk woord, in elk gebaar blijf ik je zoeken
de vrouw die liefheeft met jouw ogen,
het kind dat schatert met jouw lach,
maar al wat rest is slechts de pijn
van de herinnering
ik keer me af, ik vind je niet
De droom, is dit de weg die leidt naar jou?
Hij voert me slechts langs schimmen die halsstarrig zwijgen
Bedroefd en eenzaam keer ik weer
want ook daar ben je niet
Aan 't raam fladdert er een witte vlinder
Ik volg hem in zijn vlucht tot aan de zon
hij klimt tot in het felste licht
waar hij een schaduw wordt
Als ik mijn ogen sluit zie ik hem nog
Ik glimlach, want ik heb de witte vlinder lief
Ik luister naar het fluisteren van de wind:
hij wil me dragen
tot in het verre land waar
jij me wacht.
Verwelkom me
met ogen vervuld van licht
en troost me
bij de eerste schreeuw.
in memoriam Liliane Van Runckelen, mijn lieve vriendin
Vloedlijn
als een schelpdier vermomd
je lippen broos
je adem breekbaar
dansend langs de vloedlijn
van mijn begeren
je haren spoel ik door mijn vingers
en vind jou
je weke schelp
toch steeds weer een verrassing
jij, verzoend met zand en zee
je proeft het zout op mijn lippen
en weet niet waarom
ik jou in tranen breek
mijn mooiste schelp
Medusa
jonge Medusa
zeewier om je hoofd
oeverloos lijkt nu de zee
waarin zich glanzend spreidt
je lichaam, naakt
verjongd door iedere golf
die langs je dijen glijdt
je rilt,
de koestering van 't zilte water maakt je week
en vol verlangen
ik schreeuw je naam
en even lijkt het
of je aarzelt
maar als begerig mijn handen
om jou reiken
zwijgt plots je bloed
en voel ik hoe je ogen dreigen
Invocatie van de muze
Bezing dit, Muze, die op de heilige top
van Choreb of Sinaï een herder bezielde
die 't uitverkoren zaad voor 't eerst onthulde
hoe uit de chaos van het begin de hemel
en de aarde oprees, of, zo u wil,
op Sions heuvel, en hoe Sions beek
op Gods bevel daar sneller vloeide; aldaar
roep ik uw hulp in voor mijn gedurfde lied.
Een zang die boven Pindus' top zal stijgen
en daar zijn lied in boude vlucht laat klinken,
in alles overtreffend rijm of proza;
En U, O Hemelgeest, die het zuivere hart
veel meer van waarde acht dan alle tempels,
Leer me, U hebt de kennis van het begin
en spreidde uw wijdse vleugels over het Niets
als een duif die broedt en zwanger maakt;
Verlicht in mij wat duister is, verhef
wat in mij laag, verdorven is, versterk
de kracht van mijn woorden zodat zij Gods plan
verklaren in het licht van zijn voorzienigheid,
zodat de mens begrijpt wat Hij verlangt.
...de beginregels van Miltons Paradise Lost