Eigenlijk

ben ik een bard

Dat ligt niet aan mijn droeve ogen

of aan

mijn stem, want die lijkt nergens op 

(tenzij op een astmatische viool,

bespeeld door dwergen met te korte vingers)

 

Nee

het ligt zelfs niet

aan mijn gitaar

want dat is tenslotte maar een instrument

(ook al is het dat rood gepolijst, sexy ding waar ik moeilijk af kan blijven)

O nee

Ik vermoed dat het iets anders is.

Iets in mijn Y-chromosoom.

 

Mijn vader,

die nu niks meer speelt,

tenzij postuum,was een gitarist

en 

in een opwelling van lust

gaf hij gul wat van zijn genetisch materiaal door:

Het bardgen,

waarvoor dank.